Wyszukiwarka

Spis Treści: 1. Podstawowe Informacje  o Isthmus Peak Track. 2. Mapy  Szlaku Isthmus Peak Track. 3. Czy Mogę Nocować  na Isthmus Peak Track? 4. Jak Zadbać o Bezpieczeństwo  Na Szlaku? Isthmus Peak Track to szlak, który znajduje się w prawie każdym przewodniku turystycznym po Nowej Zelandii. Nie bez powodu – Rozpościerające się z niego panoramiczne widoki na Alpy Południowe oraz jeziora Lake Wanaka i Hawea  to argument, który z łatwością przekonuje miłośników wędrówek do tego niemal całodziennego trekkingu. PODSTAWOWE INFORMACJE O ISTHMUS PEAK TRACK 🕒 Przejście szlaku zajmie wam ok. 5-7 godz. 💪 Szlak wyceniam na średnio-trudny. Nie ma tu wielu płaskich odcinków, ale nie jest to też nadzwyczaj stromy szlak. ↕️ Różnica wysokości między początkiem szlaku a szczytem to ok. 1000 metrów . 🧰 Szlak jest bardzo dobrze utrzymany i oznaczony. ❄️ W trakcie zimniejszej części roku na szlaku występuje śnieg i lód. Momentami potrafi być bardzo ślisko, zalecane jest zabranie raczków turystycznych . Polecam kontakt z Mount Aspiring National Park Visitor Centre przed wyruszeniem na szlak, z pytaniem o panujące na nim warunki. 🚴 Na szlaku można również poruszać się na rowerze – super pomysł na wymagający wypad rowerami górskimi. 🚾 Na szlaku brak toalet. 🌐 Oficjalna strona szlaku.   ⚠️ Zakaz wstępu na szlak corocznie od 20 listopada do 20 grudnia. 🔫 Marzec – Maj: W związku z sezonem polowań na obszarze gdzie znajduje się szlak, zalecane jest noszenie ubrań o jaskrawych kolorach. MAPY SZLAKU I OKOLIC LAKE WANAKA 🗺 Bardzo dobra mapa topograficzna online całej Nowej Zelandii – możesz ją wydrukować lub zapisać w pliku pdf. 🚶🏿 Ślad szlaku w aplikacji AllTrails. 📍 Lokalizacja początku szlaku. CZY MOGĘ NOCOWAĆ NA ISTHMUS PEAK TRACK? ⛺ Trekking przedłużyć można o wędrówkę wzdłuż Glen Dene Ridge Track do Matatiaho Conservation Area, gdzie dozwolone jest rozbicie namiotu – więcej informacji tutaj . 🚫 Rozbijanie namiot przy Isthmus Peak Track i poza Matatiaho Conservation Area, jest zabronione – własność prywatna. JAK ZADBAĆ O BEZPIECZEŃSTWO NA SZLAKU? ⚠️ Przed wyjściem na szlak warto zostawić plan wycieczki zaufanej osobie . 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie  dobrego ubezpieczenia , które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze . 💊 Zabierz ze sobą  podstawową apteczkę  na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na  stronie lokalnej organizacji górskiej .

Routeburn Track to niezwykle malowniczy szlak górski łączący Parki Narodowe Fiordland i Mount Aspiring. Otoczone skalnymi szczytami doliny, grzmiące wodospady, urocze jeziora i widoki po horyzont sprawiają, że jest to jeden z najpopularniejszych szlaków w Nowej Zelandii. Sam fakt, że jest to tzw. Great Walk gwarantuje jego wyjątkowość. Śmiało można powiedzieć, że jest to jedna z głównych wizytówek tego wyspiarskiego kraju. Jeżeli będziesz miał szczęście, zobaczysz tu papugę Kea – jedyną papugę na świecie, która żyje w wysokogórskich warunkach. 1. Ile czasu zajmuje przejście szlaku Routeburn Track? ⌛ Większości osób przejście szlaku Routeburn Track zajmuje od 2 do 4 dni – do przejścia jest ok. 33 km (przy założeniu, że idziesz tylko w jedną stronę). ↔ Średnie czasy przejścia odcinków Routeburn Track i szlaków pobocznych: Parking Routeburn Shelter – Schronisko Routeburn Flats Hut 1,5 godz. – 2,5 godz. (7,5 km) Schronisko Routeburn Flats Hut – Schronisko Routeburn Falls Hut 1 godz. – 1,5 godz. (2,3 km) Schronisko Routeburn Falls Hut – Schronisko Lake Mackenzie Hut 4,5 godz. – 6 godz. (11,3 km) Harris Saddle – Conical Hill /Poboczny szlak/ (szczegóły tutaj) 1,5 godz.– 2 godz., w tę i z powrotem (2 km) Lake Mackenzie Hut – Split Rock /Poboczny szlak/ (szczegóły tutaj) 1 godz. w tę i z powrotem (2 km) Schronisko Lake Mackenzie Hut – Parking The Divide  4 godz. – 5,5 godz. (12 km) Key Summit /Poboczny szlak/ (szczegóły tutaj) ok. 1 godz. w tę i z powrotem. ⚠️ Przejście szlaku można rozpocząć z obydwu jego stron – parking The Divide jest łatwiej dostępny i znajduje się po drodze do Milford Sound. 2. Gdzie znajdę dobrą mapę szlaku i Fiordland National Park? 🗺 Bardzo dobrej jakości mapę topograficzną online znajdziesz tutaj. Ślad szlaku Routeburn Track. 3. Jak trudny jest Routeburn Track? 💪 Routeburn track jest szlakiem wysokogórskim, jednak jego trudność wyceniana jest na średnio-łatwą. ↕️ Różnice wysokości na szlaku wyglądają następująco: Najniższy punkt szlaku – 476 m n.p.m. Najwyższy punkt szlaku – 1304 m n.p.m. 🧰 Będąc jednym z najpopularniejszych szlaków w Fiordland National Park i całej Nowej Zelandii, Routeburn Track jest bardzo dobrze utrzymany i oznakowany. 4. Kiedy najlepiej wybrać się na szlak Routeburn Track? 🌤️ Najlepsza pogoda i warunki na szlaku występują od listopada do kwietnia (tzw. Great Walks Season). Również pobyt w schroniskach będzie znacznie wygodniejszy w tym okresie niż w zimniejszych miesiącach (więcej na ten temat w dalszej części artykułu). 5. Jakie warunki pogodowe panują w Fiordland National Park? 🟡 Jak to w górach, pogoda może zmienić się z letniej na zimową (temp. nawet poniżej 0°C) w mgnieniu oka. Bądź na to odpowiednio przygotowany. 🟡 Rocznie w Parku Narodowym Fiordland spada do 9000 mm deszczu, a deszczowych dni jest ok. 200 – to dużo. Koniecznie bądź na to przygotowany. 🌤️ Godnej zaufania prognozy pogody szukajcie na stronie państwowej instytucji meteorologicznej MetService. 🎥 Aktualnie panujące warunki pogodowe zobaczycie na własne oczy na webcamach: Harris Saddle Glenorchy 6. Czy mogę pójść zimą na Routeburn Track? ❄️️ Od maja do października przeważać będą mniej przychylne warunki klimatyczne. Osoby, które nie mają doświadczenia w trekkingach przy zimowej pogodzie, nie powinny wychodzić na szlak bez przewodnika wysokogórskiego. ⚠️ Oto w skrócie, czego powinieneś spodziewać się zimą: Niskie temperatury (średnie temp. w lipcu to 1 – 9°C, ale w najzimniejsze dni spadną poniżej 0°C). Zalodzony i pokryty śniegiem szlak (= niewidoczny szlak). W szczególności między Lake Mackenzie i Harris Saddle. Krótkie dni. Duże niebezpieczeństwo zejścia lawin (w 32 miejscach) i podtopień części szlaku. Mostki między Lake Mackenzie i Harris Saddle mogą zostać usunięte z powodu zagrożenia lawinowego, co oznacza potrzebę przejścia lodowatych i nieraz wartkich strumieni „na mokro”. Dopytaj o szczegóły w biurze informacji turystycznej DOC. Zimą szlak ani zagrożenie lawinowe nie jest monitorowane przez strażników parku. Mniej wygodny pobyt w schroniskach (więcej na ten temat tutaj). Utrudniona organizacja transportu i możliwe zamknięcia dróg 📋 Jeśli wybierasz się na szlak poza głównym sezonem: Sprawdź stopień zagrożenia lawinowego na New Zealand Avalanche Advisory. Oceń zagrożenie lawinowe na podstawie następujących skal – link 1 i link 2. Dowiedz się jakie umiejętności w terenie musisz posiadać, aby poruszać się w terenie, przez który wiedzie szlak – link. Skontaktuj się z biurem informacji turystycznej DOC i dopytaj dokładniej o warunki na szlaku. Zabierz ze sobą odpowiednie wyposażenie oraz ABC lawinowe i posiadaj umiejętność jego obsługi. Nie idź sam, ze względów bezpieczeństwa mocno zalecane jest zabranie towarzysza. 7. Czy pobierane są opłaty za przejście Routeburn Track? Chociaż samo wejście na szlak nie jest płatne, jednak nocleg na nim już tak – więcej informacji na ten temat znajdziesz poniżej. 8. Gdzie mogę spędzić noc na szlaku Routeburn Track? Na szlaku istnieje duży wybór miejsc noclegowych, zaczynając od pól namiotowych, a kończąc na wygodnych hotelikach. ⛺ Pola Namiotowe DOC: 1. Routeburn Flats Campsite – 15 miejsc namiotowych ( max. 2 osoby / namiot) 2. Lake Mackenzie Campsite – 9 miejsc namiotowych ( max. 2 osoby / namiot) 🚰 Na powyższych polach namiotowych znajdują się: – kran z wodą nadającą się do spożycia po przegotowaniu lub przefiltrowaniu, – zadaszone miejsce do gotowania ze zlewem i ławkami, – toaleta. 💰 W trakcie cieplejszej połowy roku (tzw. Great Walks season) wymagana jest rezerwacja miejsca na powyższych polach namiotowych i dokonanie opłaty za pomocą systemu on-line. Szczegółowe informacje o rezerwacjach na stronach Routeburn Flats Campsite i Lake Mackenzie Campsite. ❗Rezerwacji miejsc na polach namiotowych powinieneś dokonać z dużym wyprzedzeniem, nawet kilkumiesięcznym. 3. Howden Campsite/Greenstone Saddle Ok. 1 km od Lake Howden, idąc wzdłuż Greenstone Track, znajduje się to darmowe pole namiotowe z toaletą. Nie ma potrzeby rezerwacji. Link do strony z informacją na temat tego miejsca. 🏠 Schroniska DOC: 1. Routeburn Flats Hut – 20 łóżek z materacami. 2. Routeburn Falls Hut – 48 łóżek z materacami. 3. Lake Mackenzie Hut – 50 łóżek z materacami. 🚰 W trakcie ciepłych miesięcy (Great Walk Season), w powyższych schroniskach znajdziesz kuchenkę, zlew, oświetlenie, ogrzewanie i toaletę. Woda w kranach nadaje się do spożycia po przegotowaniu lub przefiltrowaniu. Schroniska nie zapewniają pościeli. 💰 W trakcie głównego sezonu turystycznego (Great Walks season), wymagana jest płatna rezerwacja łóżek. Poza sezonem, rezerwacja konkrentego terminu nie jest wymagana, nocleg możesz opłacić w DOC Visitor Centre kupując bilety zwane Backcountry Hut Ticket lub kartę Backcountry Hut Pass. Aby zapoznać się z cennikiem, kliknij tutaj ❗Rezerwacji miejsc w schroniskach powinieneś dokonać z dużym wyprzedzeniem. Planując wyjazd do Nowej Zelandii, warto zajrzeć na główną stronę szlaku i sprawdzić kiedy otwierana jest rezerwacja noclegów na kolejny sezon. W szczególności nowozelandzki sezon urlopowy wyprzedaje się w czasie od kilku minut do kilku godzin. Jeśli na stronie DOC brak miejsc w schroniskach, w terminach jakich poszukujesz, skontaktuj się z firmami świadczącymi usługi przewodnickie. Posiadają one własną pulę miejsc noclegowych w schroniskach. 🤠 W trakcie głównego sezonu schroniskami opiekuje się strażnik. Zazwyczaj między godz. 19-20 wygłasza on krótką przemowę, podczas której poza przekazaniem podstawowych zasad, obowiązujących w schronisku, często powie on również trochę ciekawych rzeczy na temat szlaku oraz lokalnej flory i fauny. 👑 Prywatne schroniska Jeżeli masz wysokie wymagania jeżeli chodzi o zakwaterowanie na szlaku, możesz pokusić się na zakup wycieczki z przewodnikiem. W pakiecie zawarty jest pobyt w prywatnych schroniskach nieopodal Lake Mackenzie i Routeburn Falls. Oferta dostępna tutaj. 9. Czy mogę przejść Routeburn Track z przewodnikiem? 🚩 Jak najbardziej, zatrudnienie firmy przewodnickiej na Routeburn Track może być pomocne dla tych którzy: spóźnili się z rezerwacją schroniska, po ciężkim dniu na szlaku chcieliby zaznać trochę wygody w jednym z prywatnych hotelików. nie czują się na siłach, aby nieść cały bagaż na swoich plecach, chcą dowiedzieć się na temat otaczającej flory i fauny oraz lokalnej historii, nie mają czasu na organizację i przygotowanie do trekkingu, nie mają doświadczenia w górach, nie chcą iść na trekking samotnie. Jeżeli chcielibyście skorzystać ze wszystkich lub tylko niektórych z tych usług, zapoznajcie się z ofertami następujących firm: First Light Travel, Easy Hike, Ultimate Hikes, Trips and Tramps. 10. Co jeśli nie mam czasu na przejście całego szlaku? 💡 Jeżeli kilkukniowa wyprawa na Routeburn Track nie współgra z Twoimi wakacyjnymi planami, możesz doświadczyć szlaku, wybierając się jedynie na któryś z jego odcinków. Oto kilka opcji, jakie polecam: Key Summit Track (ok. 3 godz. i 7 km w obydwie strony) – jedna z najczęściej wybieranych wycieczek pieszych przy Milford Road. Szlak prowadzi na grzbiet górski z panoramicznymi widokami na szczyty, doliny i jeziora Fiordland National Park. Lake MacKenzie (ok. 9 godzin i 24 km w obydwie strony) – piękne alpejskie jezioro otoczone wysokimi górami Fiordlandu. Rozpocznij ten trekking przy The Divide na Milford Road. Harris Saddle – najlepszy punkt widokowy na szlaku, który można próbować zobaczyć w trakcie intensywnego jednodniowego trekkingu. Możesz dotrzeć do niego z The Divide na Milford Road (ok. 18,5 km w jedną stronę) lub z parkingu Routeburn Shelter (ok. 13 km w jedną stronę). 🚩 Możesz również wziąć udział w jednodniowych wycieczkach zorganizowanych po szlaku Routeburn Track: Wycieczka z przewodnikiem z Te Anau na Routeburn Track i trekking na Key Summit. Wycieczka z przewodnikiem z Queenstown na Routeburn Track (Routeburn Shelter) z przystankiem w Glenorchy i trekking do Routeburn Flats. Wycieczka z przewodnikiem z Queenstown na Routeburn Track (Routeburn Shelter) i przejście połowy szlaku, aż do Routeburn Falls Hut. ☝️ Więcej zorganizowanych wycieczek w Fiordland National Park znajdziesz tutaj. Cały szlak można podejrzeć na Google Street View. 11. Jak dotrzeć do szlaku Routeburn Track? 🚗 Dojazd do szlaku po Milford Road (The Divide – 85 km od Te Anau) jest najwygodniejszą opcją, gdyż prowadzi całkowicie po asfalcie i znajduje się po drodze do Milford Sound. Żeby dojechać do parkingu The Routeburn Shelter po drugiej stronie szlaku (25 km od Glenorchy), będziecie musieli z kolei przejechać prawie 9 km drogi szutrowej. Jest ona jednak w dobrym stanie i nawet najmniejszy samochód osobowy da sobie z nią radę (niemniej, większość wypożyczalni samochodów nie pozwala jeździć po drogach szutrowych). 🅿️ Po obydwu stronach szlaku samochód można zaparkować bezpłatnie na czas trekkingu. Parkingi nie są strzeżone. Pamiętajcie, żeby nie zostawiać wartościowych przedmiotów w samochodzie lub przynajmniej nie zostawiać na wierzchu nic co przyciągałoby uwagę. Sprawdź koszt wynajmu auta w Nowej Zelandii! Odległość między obydwoma końcami szlaku wynosi 325 km, dlatego możesz być zainteresowany poniższymi usługami. 🚌 Transport między obydwoma końcami szlaku: - Info&Track - Easyhike - Intercity 📦 Firmy oferujące relokację samochodu: - Trackhopper - Easyhike 12. Polecane noclegi w okolicy szlaku Routeburn Track. Niestety, poza polami kempingowymi, w bezpośrednim sąsiedztwie Routeburn Track brak hoteli, hosteli i tego typu miejsc noclegowych. 🏨 Oto najbliższe zakwaterowanie, jakie polecam: Eglinton Valley Camp – w pełni wyposażone domki letniskowe otoczone szczytami Fiordlandu. Polecam kupić dobre lokalne wino i obejrzeć zachód słońca z werandy. Milford Sound Lodge – jedyne zakwaterowanie w Milford Sound, przez to też nie jest tanie, ale pobyt w miejscu tak pięknym jest bezcenny. Jeżeli możesz, zarezerwuj pokój z widokiem na rzekę! Kinloch Wilderness Retreat – zakwaterowanie nad jeziorem Lake Wakatipu w otoczeniu gór z widokiem za milion dolarów. Znajdziesz tu pokoje dla par jak i większych grup w relatywnie niskiej cenie. Ponadto wszyscy goście mają dostęp m.in. do wspólnego salonu, kuchni, grilla i jacuzzi. 13. Jak zadbać o bezpieczeństwo na szlaku Routeburn Track? ☎️ W związku z brakiem zasięgu sieci komórkowej w większości Fiordland National Park, zaleca się zabranie ze sobą na szlak urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 14. Co spakować na szlak w Fiordland National Park? Oto lista podstawowego sprzętu trekkingowego, jaki rekomenduję zabrać na ten szlak: ✔ Mapa. ✔ Kompas lub GPS. ✔ Śpiwór (UWAGA – schroniska nie zapewniają pościeli). ✔ Czołówkę i zapasowe baterie. ✔ Cieplejsze ubranie na wypadek załamania pogody. ✔ Dobra kurtka przeciwdeszczowa. ✔ Porządne buty trekkingowe. ✔ Kijki trekkingowe (opcjonalnie). ✔ Okrycie głowy. ✔ Okulary przeciwsłoneczne. ✔ Krem przeciwsłoneczny. ✔ Spray na owady (!!). ✔ 2 l/osoba wody na początek szlaku. Resztę wody pobierzecie przy schroniskach. ✔ Pamiętajcie, aby zabrać ze sobą filtr lub tabletki do jej uzdatniania. ✔ Raki, czekan, kask i lawinowe ABC (w trakcie zimy). ✔ Wyżywienie (na szlaku nie jest prowadzona sprzedaż żywności) wraz z zapasem na 1-2 dni (w szczególności zimą). ✔ Kuchenka turystyczna (poza sezonem) i zestaw kuchenny (przez cały rok). ✔ Zapalniczka/zapałki. ✔ Apteczka. ✔ Papier toaletowy (poza sezonem i tak na wszelki wypadek). 15. Co jeżeli nie mam kompletu sprzętu trekkingowego? 🧥 Osoby, które nie mają ze sobą pełnego trekkingowego wyposażenia, a nie chcą wydać małej fortuny na zakupy w Nowej Zelandii, mogą skontaktować się z poniższymi wypożyczalniami: Bevs-hire Small Planet Sports Outside Sports Info & Track Więcej informacji na temat wypożyczania sprzętu trekkingowego w Nowej Zelandii znajdziesz tutaj. 16. Inne warte uwagi szlaki w Fiordland National Park. 💡 Szukasz więcej szlaków w okolicy Routeburn Track lub czegoś mniej/bardziej wymagającego? Oto lista szlaków, które polecam: Kepler Track – kolejny niezwykle popularny Great Walk o równie pięknych widokach, ale z łatwiejszym dojazdem. Lake Marian Track – jednodniowy szlak prowadzący przez las deszczowy do jeziora Lake Marian, które otoczone jest stromymi szczytami Fiordland National Park. Znajduje się na Milford Road zaraz obok Routeburn Track. Gertrude Saddle Route – wymagający szlak na eksponowaną przełęcz z niezwykłymi widokami na Fiordland. Valley of the Trolls & Lake Wilson – destynacja dla chcących urozmaicić i przedłużyć pobyt na Routeburn Track. Więcej informacji tutaj – link 1, link 2, link 3. Greenstone and Caples Tracks – kolejny trekkingowy klasyk Nowej Zelandii. Deadman Track – rozpoczynający się w Hollyford Valley, wymagający alternatywny szlak do Harris Saddle. Five Passes Route – jeżeli Routeburn Track jest dla Ciebie zbyt łatwy. Sugarloaf/Rockburn Track Sprawdź ceny lotów do Nowej Zelandii!

Alps 2 Ocean Cycle Trail (A2O) to jedna z najbardziej popularnych wycieczek rowerowych w Nowej Zelandii. Ten 300-kilometrowy szlak rowerowy rozpoczyna się w sercu Alp Południowych, nieopodal majestatycznego Aoraki Mount Cook a kończy w Oamaru, przyjemnej wiktoriańskiej miejscowości, położonej nad Oceanem Spokojnym. Poza widokami na góry, które są główną atrakcją Alps 2 Ocean Cycle Trail, ścieżka szlaku wije się wzdłuż pięknych jezior, pełnych zwierzyny pastwisk, pól i sennych mieścin. W trakcie tej rowerowej wycieczki będziecie mogli kosztować lokalnego wina, serów, a nawet łososiowego sashimi. Jeśli chcecie zasmakować Nowej Zelandii trochę wolniej i dogłębniej, ten szlak wam to umożliwi. JAK TRUDNY JEST SZLAK ALPS 2 OCEAN? ⭐ Na pięciopoziomowej skali trudności szlaków rowerowych w Nowej Zelandii, Alps 2 Ocean wyceniono w większości na poziom drugi, niemniej ponad 1/3 jego długości to poziom 3. 🚲 Większość osób uprawiających kolarstwo tylko sporadycznie, powinna bez większych problemów dać sobie radę na tej wycieczce. Najbardziej wymagający odcinek Alps 2 Ocean Trail znajduje się między Lake Ohau Lodge i Quailburn Woolshed. Szlak jest tam stromy, miejscami wąski a podłoże dające okazję do łatwej wywrotki. W zamian można rozważyć przedostanie się do Omaramy po Omarama Rd i Highway 8. ILE CZASU ZAJMUJE PRZEJECHANIE ALPS 2 OCEAN? 🕒 600-kilometrowy szlak pokonać można we własnym tempie, polecam jednak przeznaczyć na całość przynajmniej 4 dni. Szlak można oczywiście przejechać tylko częściowo, najlepiej po najpiękniejszych jego etapach – zaznaczone poniżej. 🏁 Etapy wycieczki: 1b) Lake Tekapo – Twizel (54 km) (Alternatywny start szlaku) 1) Aoraki/Mt Cook Village – Braemar Road (35 km)* (Główny start szlaku, wymaga transportu helikopterem❗ – szczegóły w dalszej części artykułu. Możliwość startu np. z Tekapo bez przelotu helikopterem – jak powyżej) 2) Braemar Road – Twizel (42 km)* 3) Twizel – Lake Ohau (38 km)* 4) Lake Ohau Lodge – Omarama (45 km + 14 km wycieczka do Clay Cliffs)* 5) Omarama – Otematata (24 km) 6) Otematata – Kurow (44 km) 7) Kurow – Duntroon (28 km) 8) Duntroon – Oamaru (54 km) * Najpiękniejsze odcinki szlaku 😮. JAK ZORGANIZOWAĆ WYCIECZKĘ ROWEROWĄ PO ALPS 2 OCEAN TRAIL? TUTAJ namiary do lokalnych firm, które pomogą w zorganizowaniu wycieczki po szlaku Alps 2 Ocean. Oferowane usługi to m.in.: 👌 Całościowa organizacja wycieczki po szlaku, w tym przejazd z przewodnikiem. 🚲 Wynajem rowerów. 🚌 Transport osób i rowerów. 🚁 Transport Helikopterem przez Tasman River (pierwszy etap szlaku, możliwy do pominięcia) i loty nad Alpami Południowymi. 🧳 Transport bagaży między poszczególnymi odcinkami szlaku. 🛠️ Serwisowanie rowerów. CZY WYMAGANE JEST WYNAJĘCIE HELIKOPTERA? Główny szlak rozpoczyna się w Aoraki/Mount Cook Village (White Horse Hill Campsite) i wymaga transferu helikopterem przez wartkie wody Tasman River. Jeżeli uważacie helikopter za zbędny wydatek, macie do wyboru następujące opcje: 💡 Zaczęcie szlaku w Lake Tekapo (oficjalna alternatywny start szlaku). 💡 Przejazd z Mount Cook Village wzdłuż Lake Pukaki po Mount Cook Rd do Lake Pukaki Viewing Point (jazda po ruchliwej drodze). 💡 Transfer z Twizel do Tekapo B Power Station (np. przy pomocy firmy Cycle Journeys). 💡 Jazda rowerem z Twizel do Tekapo B Power Station i z powrotem. KIEDY JECHAĆ? Najlepszymi porami roku na zorganizowanie tej wycieczki są lato i jesień. Wiosna może być nieco mokra i wietrzna. Zimą natomiast z dużym prawdopodobieństwem natkniecie się na zalegający miejscami na szlaku śnieg. ⚠️ Przed wyruszeniem na szlak koniecznie sprawdźcie aktualizacje dotyczące stanu szlaku. 🌤️ Prognozy pogody szukajcie na stronie państwowej instytucji meteorologicznej MetService. MAPY SZLAKU ALPS 2 OCEAN 📙 Dokładne opisy i mapy odcinków szlaku znajdziecie tutaj. 🚶🏿 Ślad szlaku w aplikacji AllTrails. Cały szlak oznaczony na mapach Google. ATRAKCJE NA SZLAKU ALPS 2 OCEAN Jako że mieszkałem w okolicy przez ponad rok, mogę polecić kilka wartych uwagi atrakcje przy szlaku. 1️⃣ Odcinek: Aoraki/Mount Cook Village – Braemar Road Szlaki piesze w Aoraki/Mt Cook Village a) Hooker Valley Track, b) Mueller Hut Route, c) Red Tarns Track, d) Ball Hut Route, e) Sefton Bivouac. 2️⃣ Odcinek: Braemar Road – Twizel 🪂 Skok ze spadochronem w Skydive Mt Cook >> Tutaj szukaj okazyjnych cen. 🐟 Hodowla łososi High Country Salmon – w kawiarni polecam Sashimi, Sushi, Hot/Cold/Cured Smoked Salmon, Eggs Benedict i Salmon Bagel. Można tu również złowić sobie na obiad łososia (wymagana rezerwacja). ☕ Mint Folk & Co – przyjemna kawiarnio-restauracja w Twizel. 🍽️ Ministry of Works Bar & Eatery – ładny wystrój, dobre piwo i dobrej jakości fast food. 🍺 Top Hut Bar & Bistro – najpopularniejszy bar w Twizel, to tu zbierają się najgłośniejsze lokalne osobowości, dobre miejsce na obejrzenie meczu rugby i wypicia pinty nowozelandzkiego piwa. 3️⃣ Odcinek: Lake Tekapo – Twizel 🛀 Gorąca kąpiel w Tekapo Springs >> Tutaj szukaj promocji na wejściówki. 🚶‍♂️ Widoki na Lake Tekapo z Mt John Walkway. ➕ Atrakcje z odcinka Braemar Road – Twizel (patrz wyżej). 4️⃣ Odcinek: Lake Ohau Lodge – Omarama 🤩 Clay Cliffs (tu kręcono sceny do filmu Mulan) ♨️ Gorąca kąpiel z widokami w Hot Tubs Omarama >> Tutaj szukaj promocji na wejściówki. 5️⃣ Odcinek: Omarama – Otematata 🍖 Dobre jadło w Wrinkly Rams 6️⃣ Odcinek: Otematata – Kurow 🥾 Szlak Benmore Peninsula (lokalizacja) 🥾 Szlak Deep Stream Track (lokalizacja) 7️⃣ Odcinek: Kurow – Duntroon 🍷 Lokalne wina – River-T Estate Wines 8️⃣ Odcinek: Duntroon – Oamaru 🐘 Elephant Rocks – ciekawe formacje skalne, miejsce na piknik i ew. buldering) 🐧 Miejsce do obserwacji najmniejszych pingwinów na świecie – Blue Penguins – przy wschodzie/zachodzie słońca usiądźcie na ławeczce i obserwujcie pingwiny poruszające się po rampie dla łodzi i przechodzące przez ulicę. 🌼 Ogrody Oamaru Public Garden 🧀 Przesmaczne sery w Whitestone Cheese NOCLEGI NA SZLAKU ALPS 2 OCEAN 🏠 Różnego standardu miejsc noclegowych w pobliżu szlaku szukaj tutaj. ⛺ Jeżeli wybieracie się na szlak z namiotem, polecam następujące miejsca: White Horse Hill Campground Lake Poaka Campsite Round Bush Campsite Quailburn Woolshed Kawałek ziemi gdzie można nieoficjalnie rozbić namiot – lokalizacja Ahuriri Bridge Campsite Pola Kempingowe nad jeziorami Lake Benmore, Aviamore i Waitaki oraz Waitaki River – link 1, link 2 Duntroon Domain – lokalizacja Kurow Holiday Park Oamaru Harbour Tourist Park CO JESZCZE WARTO WIEDZIEĆ O SZLAKU? 🚴 Najzwyklejszy rower górski będzie całkowicie wystarczający na szlak Alps 2 Ocean. 🪖 W Nowej Zelandii rowerzyści poruszający się po drogach zobowiązani są do jazdy w kasku. 🦺 Odblaskowa kamizelka zalecana jest na odcinki szlaku prowadzące po drogach. 🚽 Lokalizację toalet znajdziecie na zamieszczonej wyżej mapie szlaku w Google Maps po użyciu funkcji filtrowania. 📶 Zasięg sieci komórkowej może nie obejmować wszystkich odcinków szlaku i zależy od używanej sieci. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej.

Położony na północ od Westport, Charming Creek Walkway to miejsce, które zdecydowanie warto odwiedzić. Ten relatywnie krótki i łatwy do przebycia szlak obfituje w historię górnictwa West Coast i zapewnia zachwycające widoki na jeden z najbardziej malowniczych wodospadów w Nowej Zelandii – Mangatini Falls. Przygotuj się na fascynujący spacer przez wąwóz, wzdłuż burzliwego potoku i przez mroczne, wilgotne tunele. 1. Podstawowe informacje o szlaku Charming Creek Walkway. 🕒 Czas przejścia szlaku to ok. 3 godz. w jedną stronę (9,5 km). 💪 Szlak jest bardzo przystępny dla większości osób, w tym dla dzieci. ↕️ Różnica wysokości między najniższym i najwyższym punktem szlaku – ok. 110 metrów. 🌐 Oficjalna strona szlaku. 🌧️ W trakcie opadów deszczu odradza się wychodzenie na szlak ze względu na niebezpieczeństwo spadających kamieni z górnych partii wąwozu nieopodal wodospadu. 🚗 Na Charming Creek Walkway możesz wyruszyć z miejscowości Ngakawau lub z parkingu znajdującego się 10 km pod Seddonville, na który dojedziesz żwirową drogą. 2. Mapa szlaku Charming Creek Walkway. 🗺 Tutaj znajdziesz bardzo dobrą mapę topograficzną szlaku z możliwością wydruku. 📌 Lokalizacja początku szlaku – Charming Creek mine site. 3. Pozostałe atrakcje Westport i okolic. Jeżeli zastanawiasz się, jakie inne atrakcje możesz odwiedzić w Westport i okolicach, poniżej znajdziesz listę sprawdzonych przeze mnie miejsc, które urozmaicą Twoją podróż wzdłuż West Coast. ATRAKCJE WESTPORT: Większość turystów ogranicza swoje zwiedzanie Westport do Palmerston St., głównej ulicy miasta. Polecam wybranie się na spacer po centrum Westport w poszukiwaniu galerii oraz sklepów z pamiątkami i rękodziełem, np. Gallery 118, czy Whanake Gallery & Espresso Bar. Nie zapomnij zatrzymać się na moment pod ikonicznym Westport Municipal Chambers, jednym z najpiękniejszych historycznych budynków wybrzeża West Coast. Przy okazji odwiedź The Museum Of Kawatiri jeżeli interesuje Cię życie i historia Westport. ATRAKCJE OKOLIC WESTPORT: Cape Foulwind Walkway – Niezwykle malownicza trasa spacerowa wzdłuż wybrzeża, prowadząca do popularnej kolonii fok (Tauranga Bay Seal Colony) i widoków na spektakularne klifowe wybrzeże West Coast. Szczególnie dużo fok zobaczysz tu podczas sezonu rozrodczego od listopada do stycznia​. Ale nawet bez fok miejsce to jest warte odwiedzenia. Nile River Glowworm Caves – Zorganizowane wycieczki z przewodnikiem do wapiennych jaskiń, gdzie zobaczysz tysiące świecących świetlików​. Buller Gorge – wąwóz wyrzeźbiony przez wartkie wody rzeki Buller, otoczony górami i mnóstwem zieleni. Zwiedź go jadąc wzdłuż drogi State Hwy 6.

Szukasz atrakcji, jakie mógłbyś zobaczyć, jadąc spod Aoraki Mount Cook, przez Omaramę, w kierunku Queenstown? Poniżej znajdziesz propozycje, które zaprowadzą Cię do miejsc, które swoim pięknem przyciągnęły filmowców Disneya kręcących „Mulan” w 2020 roku. Pierwszą atrakcją, którą powinien zobaczyć każdy podróżujący po tej drodze są Clay Cliffs. Są to strome klify i głębokie wąwozy wyrzeźbione fantazyjnie w mule i żwirze przez topniejące wody prastarych lodowców. Natomiast jeżeli masz więcej czasu i chciałbyś zrobić bardziej wymagającą wycieczkę, wybierz się do urzekającej swoim górskim krajobrazem, doliny Ahuriri Valley, gdzie kręcono sceny wielkiej bitwy do filmowej wersji Mulan. Tutaj możesz zatrzymać się na nocleg w miejscu z niezwykłymi widokami na dolinę oraz przejść się na polecany przez lokalsów trekking wzdłuż szlaku Canyon Creek Track, który prowadzi do magicznej dolinki z wodospadami. To jednak nie wszystkie atrakcje okolic niewielkiej miejscowości Omarama. Zapraszam do poniższego artykułu po pełną listę jak i szczegóły dotyczące wspomnianych powyżej miejsc. 1. Ile zajmuje zwiedzanie Clay Cliffs? 🕒 Szlak, który poprowadzi was z parkingu na spacer wśród klifów Clay Cliffs zajmuje do 15 minut w jedną stronę. 2. Jak trudny jest szlak po Clay Cliffs jest trudny? ⛐ Szlak nie jest trudny, jednak jego powierzchnia jest nierówna, a po opadach deszczu muł, z którego składają się klify, sprawia, że łatwo o poślizgnięcie. Zaleca się założenie dobrego obuwia. 3. Jak dojechać do Clay Cliffs? 🚗 Do Clay Cliffs dojedziesz skręcając w Quailburn Rd. z głównej drogi między Twizel i Omarama (SH8). Po 4 km asfaltowej drogi skręć w żużlową Henburn Rd, którą po 8 km dojedziesz do celu. 4. Ile kosztuje wstęp do Clay Cliffs? 💰 W związku z tym, że Clay Cliffs znajdują się na terenie prywatnym, pobierana jest opłata za wstęp w wysokości 5 NZD za pojazd. Płatność uiszcza się gotówką w skrzynce przy bramie wjazdowej. 5. Atrakcje, dla których warto zatrzymać się na dłużej w okolicach Omarama. Co prawda Clay Cliffs to główna atrakcja odwiedzana przez turystów w okolicy miejscowości Omarama, to jednak miejsc wartych uwagi jest tu znacznie więcej. W szczególności jeżeli chcesz aktywnie spędzić czas i poszukujesz czegoś poza utartymi szlakami. 🚀 Oto polecane przeze mnie lokalne atrakcje i miejsca warte odwiedzenia: 🏞️ Jezioro Lake Ohau – zbocz z głównej drogi między Twizel a Omarama i dojedź do otoczonego górami jeziora z dala od tłumu turystów. Stąd możesz wybrać się w góry np. na jeden z opisanych przeze mnie lokalnych szlaków. 😮 Ahuriri Valley – ta dolina to jedna z głównych bohaterek filmu „Mulan”. Odkryj tu perełkę w postaci cudownego trekkingu do doliny pełnej wodospadów (Canyon Creek Track – więcej informacji szukaj w dalszej części artykułu) oraz spędź nocleg w wyjątkowym hotelu z nieprzeciętnymi widokami. 🚲 Wypożycz rower w Omarama i przejedź część jednego z najpopularniejszych szlaków rowerowych Nowej Zelandii - Alps 2 Ocean. ♨️ Hot Tubs Omarama – odprężająca gorąca kąpiel z widokami na góry w prywatnej balii podgrzewanej drewnem. 🍔 Wrinkly Rams – stylowa kawiarnia z dobrym jedzeniem oraz fajnymi pamiątkami. 🤠 Omarama Rodeo – Odbywające się corocznie lokalne rodeo. 6. Polecane noclegi w okolicy Omaramy i Clay Cliffs. Co prawda baza hotelowa w okolicy nie jest zbyt duża, jednak jeżeli zarezerwujesz nocleg z odpowiednim wyprzedzeniem, znajdziesz dla siebie coś odpowiedniego. Oto miejsca, które polecam: 💎 The Lindis – Coś na specjalne okazje. Zakwaterowanie ze wszelkimi wygodami w sercu dzikiej doliny Ahuriri Valley, które jest czymś więcej niż miejscem noclegowym. Poza luksusowymi pokojami i wyżywieniem na najwyższym poziomie, The Lindis organizuje gościom każdy moment pobytu. Do wyboru masz takie atrakcje jak: trekkingi, wycieczki rowerami elektrycznymi, jazdę konną, wędkowanie, obserwację gwiazd i wiele więcej, wszystko pod opieką przewodnika. 🏡 Cosy 1960's Kiwi Holiday House – nocleg w klasycznym nowozelandzkim domku letniskowym z ogrodem. Idealny dla większej grupy podróżujących. 🐑 Dunstan Downs High Country Sheep Station – rustykalne zakwaterowanie na farmie owiec. 🏨 Sierra Motel – zakwaterowanie w centralnej części Omaramy z parkingiem przy pokoju oraz bliskim sąsiedztwem Omarama Hot Tubs i kawiarni Wrinkley Rams. 👪 Omarama TOP10 Holiday Park – to miejsce spodoba się przede wszystkim osobom podróżującym z dziećmi – będziecie mieli dostępem do placu zbaw i trampoliny. Ponadto każdy pokój ma patio, a wszyscy goście mogą korzystać komunalnych grilli elektrycznych. 7. Jak wygląda szlak Canyon Creek Track i dlaczego jest warty przejścia? Canyon Creek Track to szlak leżący w Ahururi Valley, pięknej dolinie, która  z powodu mało rozwiniętej infrastruktury turystycznej na szczęście nie stała się jeszcze przystankiem w katalogowych wycieczkach. W związku z tym będziesz miał okazję spędzenia kilku chwil sam na sam z surowym krajobrazem Alp Południowych Nowej Zelandii. Z początku szlak prowadzi przez teren porośnięty żółto-zielonymi trawami tussock, otoczony wysokimi górami Barrier i Huxley Range. Po przejściu szczytem pięknie ukształtowanego kanionu, stojącego na wejściu do pobocznej dolinki, dotrzesz do magicznego miejsca z wieloma spadającymi z wysoka wodospadami dającymi początek potokowi Canyon Creek. Jeśli czujesz się pewnie w bardziej eksponowanym terenie, możesz kontynuować wycieczkę do znajdującej się powyżej wiszącej doliny (Upper Canyon Creek Basin) po półoficjalnym szlaku aż do miejsca, gdzie możesz spędzić noc na biwaku pod wielkim głazem lub w namiocie. 8. Czy szlak Canyon Creek Track jest wymagający? 💪 Canyon Creek Track jest lekko wymagający. Będziesz musiał kilkukrotnie przekroczyć niewielki strumień (możliwość zmoknięcia) i pokonać podejście po nieco stromym zboczu kanionu. ↕️ Różnica wysokości między najniższym i najwyższym punktem na szlaku to ok. 200 metrów. ⚠️ Mocno odradzane jest wyjście na szlak gdy otaczające go góry pokryte są śniegiem. Istnieje duże zagrożenie zejścia lawiny do doliny, którą prowadzi szlak. Poziom zagrożenia lawinowego sprawdzisz na Avalanche.net.nz. 9. Jak utrzymany jest Canyon Creek Track? 🧰 Szlak wzdłuż Canyon Creek jest w miarę dobrze utrzymany, ale nie spodziewaj się pięknie przygotowanej szerokiej ścieżki. Przed wyruszeniem na szlak, sprawdź na oficjalnej stronie powiadomienia odnośnie ewentualnych utrudnień na szlaku. 🚏 Oznaczenie szlaku co prawda nie jest najlepsze, ale wystarczy pamiętać o tym, że należy trzymać się w miarę blisko potoku Canyon Creek – poza momentem kiedy przejść trzeba górą kanionu, którym płynie strumień. Zanim wyjdziesz na szlak, koniecznie zapoznaj się z mapą topograficzną okolicy (znajdziesz ją w dalszej części artykułu). 10. Ile trwa przejście szlaku Canyon Creek Track? 🕒 Czas przejścia szlaku (do wodospadów) to  5-6 godz. (12 km) w obydwie strony. 🥾 Informacje na temat kontynuacji wycieczki do miejsca biwakowego w Upper Canyon Creek Basin wzdłuż znacznie trudniejszej i słabo oznaczonej trasy znajdziesz tutaj w zakładce „description”. 11. Gdzie znajdę mapy szlaku Canyon Creek Track? 🗺 Tutaj znajdziesz bardzo dobrą mapę topograficzną online z możliwością wydruku. Ślad szlaku Canyon Creek. 12. Jak dojechać do początku szlaku Canyon Creek Track? 🚗 Dojazd samochodem bez napędu na cztery koła i z niskim podwoziem jest możliwy jedynie do miejsca ok. 12 km przed początkiem szlaku Canyon Creek Track. Ostatni odcinek drogi możesz przejść również pieszo lub przejechać rowerem (który wypożyczysz np. będąc gościem hotelu The Lindis), wydłużając wycieczkę. Droga Birchwood Rd w dolinie Ahuriri Valley jest na całej długości drogą szutrową. Lokalizacja początku szlaku Canyon Creek Track. 13. Czy mogę spędzić noc na szlaku Canyon Creek Track? ⛺ Tak, istnieje możliwość bezpłatnego rozbicia namiotu 1,5 km od początku szlaku na Canyon Creek campsite. W tym miejscu znajduje się też toaleta. 14. Jak zadbać o bezpieczeństwo wychodząc na szlak w Nowej Zelandii? ☎️ W związku z brakiem zasięgu w dolinie Ahuriri, zaleca się zabranie ze sobą na szlak urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze.

Ball Hut Route to jeden z piękniejszych krótkich trekkingów w Nowej Zelandii, który podąża wzdłuż moreny brzegowej lodowca Tasman Glacier w Aoraki Mount Cook National Park. Moc wrażeń gwarantowana! Jeżeli chcecie przyjrzeć się powierzchni i czołu lodowca z bliska, zobaczyć jak kształtuje on teren i na czym mogą polegać problemy w jego przekroczeniu, tu będziecie mieli na to okazję. Jedno- lub dwudniowa wycieczka z kilkoma fragmentami, gdzie trzeba na siebie uważać, jednak techniczne umiejętności nie są tu wymagane. PODSTAWOWE INFORMACJE O SZLAKU BALL HUT ROUTE 🕒 Czas przejścia i dystans: ok. 9 km i 3-4 godziny w jedną stronę. 💪 Poziom trudności szlaku wyceniany jest na „dla zaawansowanych". ⚠️ Pierwsza połowa szlaku to droga żwirowa, częściowo usiana kamieniami – brak tu jakichkolwiek oznaczeń, są one zbędne. Po wyjściu zza moreny trzeba bezwzględnie podążać za pomarańczowymi prętami, które wskażą wam prawidłową drogę aż do Ball Hut. Ta część ścieżki prowadzi po uklepanej ziemi, wielkich głazach i osuniętej ścianie bocznej moreny lodowca. ☀️ Warunki na szlaku zależą mocno od pory roku: Październik – Maj: Do przejścia są dwa lekko eksponowane krótkie odcinki szlaku, których pokonanie może być nieco problematyczne. Z tego względu na szlak nie powinno zabierać się dzieci. Wchodzenie na trudne elementy szlaku odradzane jest w trakcie i zaraz po dużych opadach deszczu. Czerwiec – Wrzesień: Występuje śnieg, lód, poważne zagrożenie lawinowe. Jeżeli wspomniane wyżej odcinki będą zasypane śniegiem, bardzo możliwe, że będzie trzeba skorzystać z raków i czekana. Przed wyjściem na szlak należy odwiedzić/zadzwonić do Aoraki / Mt Cook National ParkVisitor Centre, aby zapytać o panujące warunki. 🌐 Strona z informacjami dot. zagrożenia lawinowego. 🆘 Tutaj dowiesz się jak zadbać o bezpieczeństwo na szlakach Aoraki Mount Cook National Park. 🌤️ Prognoza pogody krajowego instytutu meteorologicznego. 🚽 Toalety znajdują się przy początku i końcu szlaku. 🌐 Oficjalna strona szlaku. NOCLEG PRZY LODOWCU TASMAN GLACIER ⛺ Do dyspozycji turystów jest schronisko Ball Hut, która pomieści maksymalnie trzy osoby (należy przynieść własne śpiwory), wymagane jest opłacenie noclegu w biurze informacji turystycznej DOC przed wyruszeniem na szlak – więcej informacji tutaj. Wszyscy, którzy wybierają się tu na nocleg, powinni zabrać ze sobą awaryjnie namiot, na którego rozstawienie jest dużo wolnego miejsca dookoła schroniska. MAPA OKOLIC TASMAN GLACIER 🗺 Najlepsza mapa topograficzna szlaku i okolic lodowca Tasman Glacier znajduje się na stronie topomap.co.nz. 🚶🏿 Ślad szlaku w aplikacji AllTrails. 📍 Lokalizacja początku szlaku Ball Hut Route. 🥾 Aoraki Mount Cook National Park oferuje kilka naprawdę dobrych szlaków, takich jak Hooker Track, czy Mueller Hut Route, także jeżeli masz czas, warto przejść kilka z nich. Więcej informacji na temat zwiedzania tego parku znajdziesz w moich artykułach tutaj.

Waterfall Walking Track to jeden z najłatwiejszych szlaków w Parku Narodowym Kościuszki. Wybierzcie się na spacer po szlaku, aby spotkać skaczące wśród krzewów głodne zieleni kangury i kryjące się pomiędzy drzewami lirogony. Jeśli zaś nie macie problemu ze skakaniem po ogromnych głazach, będziecie mogli nacieszyć się widokami na wyjątkowy krajobraz niższych partii tego parku, z mnóstwem nagich, powyginanych i przez to upiornie wyglądających drzew eukaliptusa. 1. Podstawowe informacje o szlaku Waterfall Walking Track. 2. Mapy Kosciuszko National Park. Ślad szlaku Waterfall Walking Track. 📍 Lokalizacja początku szlaku. 3. Dodatkowe informacje dla odwiedzających Kosciuszko National Park. 🌐 Oficjalna strona szlaku Waterfall Track. ℹ️ Centrum informacyjne dla turystów w Jindabyne – Snowy Region Visitor Centre. 🌤️ Strona z aktualną prognozą pogody Australijskiego Biura Meteorologicznego. 4. Jak zadbać o bezpieczeństwo w Parkach Narodowych Australii? ☎️ W związku z możliwym brakiem zasięgu sieci komórkowej w Kosciuszko National Park, zaleca się zabranie ze sobą na szlak urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować tutaj. 🩺 Będąc w Australii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze.

W tym artykule chciałbym polecić wam alternatywny dla szlaku Isthmus Peak Track, sposób na zobaczenie położonego nieopodal Wanaki pięknego jeziora Lake Hawea. Jeżeli lubicie ścieżki o małym natężeniu ruchu turystycznego, niemniej oferujące super widoki, poniżej opisany odcinek Breast Hill Track z pewnością przypadnie wam do gustu. Na prawie całej długości szlaku doświadczycie w samotności pięknych widoków, m.in. na panoramę Lake Hawea i majestatyczne szczyty Alp Południowych. Ten podbijający pracę serca, jednodniowy trekking górski możecie również zmienić w dwudniową wyprawę z noclegiem w malowniczo położonym schronisku Pakituhi Hut. 1. Podstawowej informacje o szlaku z Lake Hawea do Pakituhi Hut. 2. Jaką porą roku wybrać się do Pakituhi Hut? Wszystkie pory roku poza zimą i wczesną wiosną będą optymalne. Zimą szlak może być zasypany śniegiem, a w związku z położeniem na stromych zboczach, jest możliwość wystąpienia zagrożenia lawinowego. Dodatkowo niskie temperatury w połączeniu z opadami mogą znacznie oblodzić szlak, co sprawi, że przejście może okazać się bardzo niebezpieczne. Przed wyjściem w góry odwiedź/zadzwoń do biura DOC w Wanace – Tititea / Mount Aspiring National Park Visitor Centre, aby zapytać o warunki panujące na szlaku. 3. Jak wygląda nocleg w Pakituhi Hut? Oto najważniejsze informacje dotyczące noclegu w Pakutuhi Hut: ​🛏️ Warunki – Przyjemne miejsce z ładnym widokiem. W środku znajduje się wielkie piętrowe łóżko dla 8 osób z materacami i część kuchenno-socjalna, sprzęt do gotowania oraz śpiwory trzeba przynieść ze sobą. ​💰 Koszt i rezerwacja – 10 NZD/osoba/noc, brak wymogu rezerwacji – kto pierwszy ten lepszy. Dokładne i aktualne informacje na stronie schroniska. 🚰 Dostęp do wody – Na zewnątrz ulokowany jest zlew i kran z wodą deszczową. 🚾 ​Toaleta – Przy schronisku. ℹ️ Dodatkowe informacje – W sezonie letnim/wczesno-jesiennym chata bywa przepełniona osobami wędrującymi wzdłuż szlaku Te Araroa, na wypadek przymusu spania na podłodze, dobrze zabrać ze sobą karimatę. 4. Mapa topograficzna okolic Lake Hawea i ślad GPX szlaku. 🗺 Tutaj znajdziesz bardzo dobrej jakości mapę topograficzną online (możliwość wydrukowania). 5. Jak dojechać do szlaku? 🚗 Dojazd na miejsce parkingowe położone 350 m od początku szlaku prowadzi z miejscowości Hawea po dobrej jakości szutrowej drodze. Samochody osobowe i campery nie powinny mieć żadnych problemów z przejazdem. 📍 Lokalizacja początku szlaku. 6. Jak zadbać o bezpieczeństwo? ☎️ W związku z brakiem zasięgu sieci komórkowej na szlaku, zaleca się zabranie ze sobą urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 7. Dodatkowe informacje o szlaku. 🌐 Strona z informacjami dot. zagrożenia lawinowego. 📚 Informacje o szlakach Breast Hill Track i Timaru River Track (droga do schroniska prowadzi przez obydwa te szlaki). 8. Relacja z przejścia szlaku z Lake Hawea do Pakituhi Hut. Wstęp Trekking do Pakituhi Hut rozpoczynam przy szutrowej drodze Timaru Creek Road, biegnącej wzdłuż wschodniego brzegu jeziora Lake Hawea. Pogoda jest wyśmienita, na niebie kilka ledwo widocznych chmurek, a słońce od rana rozgrzewa szlak – w nocy temperatura była przymrozkowa. Teraz jest na tyle przyjemnie, że zakładam na siebie jedynie koszulkę z długim rękawem i spodenki. Co prawda mamy nadal zimę i w cieniu hula chłód, ale liczę na szybkie zgrzanie, które zapewni odpowiedni komfort. A liczyć na to mogę, bo już podjeżdżając na parking, mogłem zaobserwować stromą sekcję szlaku rozpoczynającą dzisiejszą przygodę. Mocny start Z poziomu Lake Hawea ruszam chwilę przed godziną 11.00. Wita mnie całkiem duży żleb pocięty na całej długości zygzakiem szlaku. Na odcinku niespełna pół kilometra przewyższenie wynosi 300 m. Po 15 minutach marszu już się ze mnie leje. Podejście jest fizycznie wymagające, szczególnie z załadowanym po kokardę dużym plecakiem. Szybko przychodzi lekka zadyszka i palenie w nogach. Przystaję na kilka minut, żeby złapać oddech i kiedy ruszam dalej, nie mam już potrzeby stopowania aż do przełączki na samej górze. Większość ścieżki jest zamrożona, ale nie śliska, idzie się super. Dalej pomarańczowe pałąki komunikują mi skręt ścieżki na lewo, ale ja wspinam się szybciutko na małą turnię po prawej stronie, aby przyjrzeć się widocznej stąd osadzie Lake Hawea. Po wróceniu na szlak droga staje się jeszcze bardziej stroma i lekko eksponowana, choć na krótko. Podchodzę zboczem do początku grani ciągnącej się prawie że do samej chaty. Idąc, muszę co chwila wspomagać się rękoma. Niedługo wychodzę na grzbiet obrośnięty trawami tussock, które są tak bardzo charakterystyczne dla gór Central Otago. Podążam ścieżką biegnącą między małymi turniami. Spotkanie z wełną Nie idę grzbietem długo, kiedy spotykam duże stado owiec. Niektóre przyglądają mi się z przekrzywioną głową, jakby nie wierzyły, że ktoś je odwiedza. I nagle pierzchają w dół. Widocznie przekroczyłem jakąś niewidzialną granicę odległości, przy której czują się bezpiecznie. Lecą na łeb na szyję, słychać tylko tupot i osuwające się pod nimi kamienne zbocze, szumiące niemal jak strumień górski. Kilku osobników udaje mi się zaskoczyć. Zachodzę je przypadkowo od tyłu, kiedy te kilka metrów ode mnie, liżą jakąś smaczną skałę. Tak tym zajęte, że dopiero po kilku moich gwizdnięciach spostrzegają z przerażeniem przedstawiciela obcej rasy. Przerwa z widokami Nadchodzi pora na lunch na jednej z turni, która zapewnia słońce i widoki. Poniżej po jednej stronie suną równolegle niższe grzbiety, oddzielone dolinami, w których górnych partiach rosną „oazy” wyższej zielonej roślinności. W dole szum strumieni. Po drugiej stronie Lake Hawea widzę Isthmus Peak, na którym byłem jeszcze wczoraj. W oddali to chyba Pisa Range pokryty śniegiem i zachęcający narciarzy białymi stokami. A na wprost wśród wysokich szczytów świecących bielą, czy to nie Mt. Aspiring, zwany Matterhornem południa? No nie wiem, trudno się rozeznać w tych wszystkich górach, będę sprawdzał na mapie w domu. Odzywający się głośno żołądek napełniam awokado i chlebem. Nas deser wchodzi jeszcze kilka ulubionych ciasteczek. Wszystko zapijam wodą z bukłaka i nieco ociężały, kontynuuję podróż do góry. Skalna Kraina Kolejne 15 min to przeprawa przez kupy owczych bobków, są wszędzie. Towarzyszą mi koniki polne, czy inne krewne tychże, skacząc między trawami i cykając w słońcu. Cóż za dziwne odgłosy o tej porze roku. Kończą się bobki, ale długo nie mogę się tym cieszyć, bo zaraz zaczyna się błoto. Nie idzie się po tym przyjemnie. Na szczęście nie trwa to wiecznie. Kiedy przychodzi kolej na trawers po bardzo już skalnym i poszarpanym odcinku, do czynienia mam przede wszystkim z kamieniami i zamarzniętą ziemią. Ta część jest najpiękniejsza. Skały i turnie nadają charakterku. To nazywam prawdziwymi górami, a nie jakieś trawy! One muszą straszyć, chociaż lekko, inaczej nie mają siły przyciągania. Oto kwintesencja tego, co kocham w Otago. Zaraz do głowy przychodzą mi myśli o brodatych przybyszach, którzy kiedyś w tych częściach Aotearoa szukali złota i przygody. Czuję na skórze to palące nowozelandzkie słońce, chyba niedokładnie wysmarowałem się filtrem.Najważniejsze, że czapka i okulary są na swoim miejscu, bez nich lepiej nie ruszać się nigdzie w tym kraju. Po mojej prawej stronie przepastna dolina, którą planuję jutro wracać do samochodu. Stromizny do niej schodzące przyprawiają serce o szybszy puls. Na sam widok różnicy wysokości zaczynają boleć mnie kolana. Jednak ta droga wydaje się łatwiejsza niż powrót po własnych śladach, przynajmniej na mapie. W międzyczasie przechodzę przez ogrodzenie po przeznaczonym do tego drewnianym stopniu i wychodzę z Hawea Conservation Area, co oznajmia mi tabliczka. Nie zmienia to wiele, jednak tu obserwuję, że zbliżają się szczyty, których nic w okolicy nie przewyższa. Czyżby chata była już tuż tuż? Studia mapy na to wskazują, a zaraz również strzałka kierująca do mojego miejsca noclegu. Ślizgawica Do tej pory śnieg obecny był jedynie na zboczach, a ja po nich chodzić nie musiałem, więc nie sprawiały problemów. Trudności jednak mnie nie ominą, ponieważ szlak skręca na prawo, gdzie wchodzi właśnie w zbocze. Choć śniegu nie jest dużo, szlak to istne lodowisko. Nie da się po tym iść bez raków, Vibram tu nie zadziała. Dlatego idę bokiem szlaku, gdzie twardy śnieg pozwala na wykopywanie stopni, po których przechodzę wolno. Całkiem szybko wychodzę znowu do góry, gdzie znajduję dwa drogowskazy. Jeden prowadzi na pokryty w większości śniegiem Breast Hill, drugi zaprasza do chaty. Mimo że szedłem z zamiarem dotarcia do chaty okrężną drogą, przez Breast Hill właśnie, z uwagi na śnieg i doświadczenia na ślizgawce, postanawiam skończyć dzisiejsze chodzenie wcześniej. Czas na relaks Do chaty schodzę po niezwykle błotnistym zboczu, którego nachylenie jest nikłe, ale wystarczające, abym się poślizgnął i opaskudził. W ciągu kilku minut jestem u celu. Chata stoi wśród żółto-zielonych traw z widokiem na Breast Hill i białe góry w oddali. Rozpakowuję się i odświeżam w lodowatej wodzie z ogromnego zbiornika na deszczówkę stojącego obok chatki. Umycie głowy niemal mrozi mi mózg, ale warto. Grzeję się na ławeczce przed chatką przez dłuższy moment. Nie jestem jakoś bardzo zmęczony, w końcu od początku wędrówki minęło jedynie ledwo ponad trzy godziny i to po wliczeniu przerwy obiadowej. Mam czas na pisanie, czytanie i rozmyślania. Zanim się do tego zabiorę, przeprowadzam jeszcze odgórny rekonesans trasy jutrzejszego zejścia – źle nie wygląda. Oby pogoda dopisała. Dla urozmaicenia dnia wchodzę jeszcze przez nieuwagę w kolczasty krzak, który w innych częściach kraju potrafi porastać gęsto zbocza, uniemożliwiając przejście. Słońce powoli zachodzi i do chaty gdzie przeprowadziłem się z ławeczki, wkrada się chłód. Szybka akcja, przebieram się w ciepłe ubrania. Dodatkowo parzę termos pełen aromatycznej herbaty z odrobiną rozgrzewającego rumu, jaki zawsze noszę za sobą w piersiówce. Od razu lepiej! Życie w schronisku Po zachodzie słońca przychodzi czas na kolację. W świetle ledowej lampki zaczynam przygotowywać pięciogwiazdkowe danie. Na zimną wodę wrzucam wysuszony ryż, cebulkę i zieloną fasolę z miętą. Całość doprawiam kostką bulionową i doprowadzam do wrzenia. Z pomidorem w ręku konsumuję tą wielką porcję, leżąc na pryczy i czytając książkę. Mam wrażenie, że troszkę się przejadłem. Ni stąd ni zowąd, słyszę ruch na drewnianym tarasie chatki. Jest już całkowicie ciemno, serce przyspiesza. Wyglądam na zewnątrz i widzę przez ułamek sekundy uciekające zwierzę, przypominające oposa. Później słyszę jak psoci na zewnątrz jeszcze kilkukrotnie. Ja już jednak uspokojony kładę się spać. W nocy, zamiast marznąć, pocę się, co zmusza mnie do zrzucenia z siebie warstwy ubrań. Jednak trochę tych warstw na sobie mam: wełniana czapka, kurtka puchowa, polar, koszulka z długimi rękawami z merynosa, kalesony z merynosa, grube ciepłe dresu i dwie pary skarpet, w tym jednewełniane. A całość dopełniona śpiworem na ujemne temperatury. Pobudka Rano o godzinie siódmej budzi mnie alarm w telefonie. Patrzę za okno, ledwo świta, wyłączam przeszkadzajkę i wracam do czeluści śpiwora. Za 10 minut już jednak wstaję, gdyż zrobiło się znacznie jaśniej. Oglądam wschód słońca. Kiedy już napatrzyłem się na kolorowe chmury, a słońce zdążyło mnie oślepić, wrzucam w siebie owsiankę i herbatę. Niestety w trakcie gotowania przypalam metalowy kubek i muszę poszorować go trochę, zanim schodzi cała przypalenizna. Na zewnątrz wietrznie i przybywa chmur, ale grzewcze promienie słońca nadal przebijają się, zapewniając mi relatywne ciepło. Przynajmniej dopóki nie zawieje mocniejszy wiatr. Jeszcze nierozgrzany, zakładam na koszulkę cienką puchóweczkę, a na głowę wełnianą czapkę i wychodzę na szlak. Wstęp zabroniony Ziemia znowu zamarznięta, chociaż częścią ścieżki płynie strumyk. Spotykam jakieś dwa większe płaty śniegu, ale nie są one problematyczne. Widzę już bramę, która znaczy drogę w dół do doliny, którą planuję wrócić. Ale co to? Na bramie wisi tabliczka z informacją, że wstęp wzbroniony. Kilka metrów za bramą natomiast kolejna, strasząca ryzykantów, że jeżeli zostaną złapani, muszą być przygotowani na powrót pod górę. Jestem trochę zawiedziony, przecież na mapie oznaczono drogę jako szlak. Co prawda widoków specjalnych chyba nie tracę, ale kolana by podziękowały. Zawracam więc do chaty, pół godziny stracone. Przy chacie zaskakuję zająca czy innego królika. Wyskakuje z trawy tuż przede mną jak rakieta i pędzi byle dalej. Zejście Spokojnie wracam zalodzonym zboczem. Za chwilę czeka mnie strome zejście. Podchodzenie było łatwe, ale powrót w dół jest znacznie bardziej wymagający. Przynajmniej początek, który jest chwilami oblodzony. Idę bardzo wolno i uważnie. Szczęśliwie nie trwa to długo i wychodzę na ścieżkę usianą drobnymi kamykami, które “trzymają” przez to, że wszystko związane jest mrozem. Bardzo szybki przystanek na banana oraz kilka ciastek i rychło ruszam dalej. Wiatr nieprzyjemnie smaga mnie po twarzy. Idąc w dół, nie ma już odkrywania krajobrazu krok za krokiem, tu zaczyna się z wszystkim na dłoni i powoli się to gubi wraz z wysokością. Dochodzę do płochliwych owiec i wszystkie znowu uciekają, tworząc kamienną lawinę na zboczu. No nie, nie wszystkie, jedna stoi niewzruszona całkiem blisko. Może rozpoznała mnie ze wczoraj. Razem z owcami zaczynają się problemy, bo ścieżka w dół jest bardzo błotnista, kilkukrotnie tracę równowagę, ale bez przewrotki. I znowu trzeba zwolnić. Patrząc w kierunku Lake Hawea widzę, że na przełęczy u początku żlebu stoi kilkanaście osób w kolorowych ubraniach. Kiedy przymierzam się do zejścia z grani, oni zaczynają schodzić. Tu jest znowu ekspozycja, a błoto nie uspokaja. Niezbyt jest czego się chwycić. Posuwam się przed siebie, trzymając punkt ciężkości przy ziemi. Nareszcie znacznie lepszym szlakiem, podążam w dół żlebu zygzakowizną i tuż po południu jestem nad brzegiem Lake Hawea. Dwie godziny zejścia to niedużo. Całą 10-kilometrową trasę góra-dół mogłem spokojnie przejść jednego dnia. Niemniej niezbyt spieszna wędrówka ma swoje zalety, mniej sportowo, bardziej relaksacyjnie.

Jeżeli chciałbyś pochodzić po górach w trakcie pobytu w Parku Narodowym Aoraki Mt Cook, ale nie masz czasu lub siły na wymagający szlak do Sealy Tarns i Mueller Hut, Red Tarns Track będzie idealnym rozwiązaniem na szybkie wyjście w góry. Tutaj będziesz miał widoki nie tylko na dolinę, w której leży Mt Cook Village, ale również lodowce schodzące po zboczach Mt Sefton, no i oczywiście Mount Cook Range wraz ze szczytem Aoraki Mount Cook. Szlak kończy się na pięknie usytuowanych stawach górskich zabarwionych na czerwono przez rosnące pod wodą glony. Idealne miejsce do zadumy, w szczególności podczas zachodu słońca. PODSTAWOWE INFORMACJE O SZLAKU RED TARNS TRACK ❄️ W trakcie zimy i wczesnej wiosny na szlaku występuje duże zaśnieżenie, oblodzenie i zagrożenie lawinowe. Przed wyjściem na szlak należy odwiedzić/zadzwonić do biura informacji DOC w Aoraki Mount Cook Village i zapytać o warunki panujące na szlaku. 🌐 Strona szlaku Red Tarns Track. MAPA SZLAKU RED TARNS TRACK 🗺 Tutaj znajdziesz bardzo dobrej jakości mapę topograficzną online całej Nowej Zelandii, w tym szlaku Red Tarns Track i Aoraki Mount Cook National Park – możesz ją wydrukować lub zapisać w pliku pdf. 🚶🏿 Ślad szlaku w aplikacji AllTrails. 📍 Lokalizacja miejsca, gdzie zaczyna się szlak Red Tarns Track. CO ZABRAĆ NA SZLAK? ✔ Cieplejsze ubranie na wypadek załamania pogody. ✔ Kurtkę przeciwdeszczową. ✔ Krem przeciwsłoneczny (nawet w pochmurne dni słońce lubi dobrze przypalić). ✔ Okrycie głowy. ✔ Przynajmniej 1 l wody na osobę. JAKIE INNE SZLAKI POWINIENEM ODWIEDZIĆ W AORAKI MOUNT COOK NATIONAL PARK? 🥾 Aoraki Mount Cook National Park oferuje kilka naprawdę dobrych szlaków, takich jak np. Hooker Track, także jeżeli masz czas, warto przejść kilka z nich. Więcej informacji na temat zwiedzania Aoraki Mount Cook National Park znajdziesz w moich artykułach tutaj. JAK ZADBAĆ O BEZPIECZEŃSTWO W AORAKI MOUNT COOK NATIONAL PARK? ☎️ W związku z brakiem zasięgu sieci komórkowej w większości Aoraki/Mount Cook National Park, wychodząc na mało uczęszczany lub eksponowany szlak, zaleca się zabranie ze sobą urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej.

Najbardziej deszczowa część Nowej Zelandii, West Coast, od niedawna poszczycić się może nowym szlakiem z serii Great Walk – Paparoa Track. Jeśli chciałbyś zobaczyć tę część kraju i nie stronisz od wyzwań, poniżej przedstawiam pomysł na rozpoczęcie szlaku z przytupem i przejście jego pierwszego odcinka nieco inaczej, do schroniska Ces Clark Hut wzdłuż szlaku Mt Watson Route. Możesz też przejść ten szlak jako 1- lub 2-dniową pętlę. PODSTAWOWE INFORMACJE O MT WATSON ROUTE 📞 Przed wyruszeniem na szlak, skontaktuj się z Paparoa National Park Visitor Centre i zapytaj czy szlak nie jest zamknięty, etc.? NOCLEG W SCHRONISKU CES CLARK HUT MAPY PAPAROA NATIONAL PARK 🗺 Tutaj znajdziesz bardzo dobrej jakości mapę topograficzną online całej Nowej Zelandii – możesz ją wydrukować lub zapisać w pliku pdf. 📍 Lokalizacja miejsca skąd zaczyna się szlak. PODSTAWOWE INFORMACJE O PAPAROA TRACK 📏 Długość trasy: 55 km w jedną stronę. 🕒 Czas przejścia: 3 dni pieszo lub 2 dni na rowerze górskim. 💪 Trudność: średnia dla pieszych, zaawansowana dla rowerzystów. 🛏️ Zakwaterowanie: schroniska Ces Clark Hut, Moonlight Tops Hut, Pororari Hut – wymagana rezerwacja. 💰 Opłaty: Jedynie za nocleg w schroniskach. ℹ️ Szczegółowe informacje znajdziesz na oficjalnej stronie Paparoa Track Great Walk. JAK ZADBAĆ O BEZPIECZEŃSTWO W PAPAROA NATIONAL PARK? ☎️ W związku z brakiem zasięgu sieci komórkowej w większości Paparoa National Park, wychodząc na mało uczęszczany lub eksponowany szlak, zaleca się zabranie ze sobą urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej. MOJA RELACJA Z PRZEJŚCIA MT WATSON ROUTE W drogę Z sennego miasteczka Blackball do początku Croesus/Paparoa Track dojeżdżam po szutrowej drodze. Jest ona utrzymana w na tyle dobrym stanie, że mój samochód nie ma z nią najmniejszych problemów. Na parkingu stoi już kilka zaparkowanych samochodów, co zapowiada towarzystwo na szlaku. Moim pierwotnym planem jest dojście wzdłuż leśnej części Croesus/Paparoa Track do górskich jej partii, gdzie mieści się schronisko Ces Clark Hut. Tam też mam zamiar nocować. Według tablicy informacyjnej zająć ma mi to cztery do pięciu godzin. Po dojściu do schroniska i zostawieniu w niej plecaka powinno wystarczyć mi czasu na trzygodzinny spacer w jej okolicach. Zakładam więc niezwykle popularne w wśród Nowozelandczyków stuptuty. Mają one za zadanie uniemożliwić kamykom i ewentualnemu śniegu dostać się do moich butów. O godzinie dziesiątej zaczynam marsz. Zmiana planów Szybko, bo po nie więcej niż dwóch minutach rozgrzewkowego marszu, plan ulega zmianie. Zauważam obok głównego szlaku ścieżkę wraz z informacją o możliwości dojścia do schroniska dłuższą drogą. Wygląda interesująco, ponieważ oferuje przejście po grani Paparoa Range i relatywnie krótki odcinek wśród drzew. Taka alternatywa do łatwej trasy znajdującej się prawie w całości w lesie podoba mi się. Bez wahania skręcam na wąską ścieżkę, nabierającą wysokość od samego początku. W kierunku Mt. Watson Mt Watson Route nie jest turystyczną autostradą pokrytą tłuczonym kamieniem, dlatego błoto towarzyszy mi od samego początku, tym bardziej że przez kilka ostatnich dni lał deszcz. W związku z tym jest ślisko i łatwo o wywrotkę. Zwalone drzewa i mnóstwo wystających korzeni dodatkowo urozmaicają mój dzień. Co więcej, ścieżka porośnięta jest z obydwu stron gęstą roślinnością, z której moje spodnie chętnie zbierają wodę. Szczęśliwie nie założyłem obcisłych spodni i dzięki temu nie czuję ich mokrego materiału. Strząsana przeze mnie z drzewek woda moczy natomiast głowę i ramiona. Intensywność podejścia sprawia jednak, że nawet mokre częściowo ubranie nie nadąża z chłodzeniem szybko pocącego się ciała. Kierunek, w którym należy się poruszać, wskazują mi pomarańczowe strzałki na drzewach wzdłuż ścieżki. Spotykam jednak również wiele niebieskich znaczników, którymi oznaczone są nadzwyczaj liczne miejsca, gdzie umieszczono pułapki na gronostaje, łasice i szczury. Zwierzęta te są śmiertelnym zagrożeniem dla nikłej już populacji kiwi oraz innych lokalnych ptaków. Wewnątrz drewnianych skrzynek-pułapek wypatrzyłem jaja, mające wabić drapieżniki. W pewnym momencie słyszę serię przeraźliwych krzyków. Początkowo myślę, iż jest to wołająca o pomoc kobieta. Po chwili uznaję jednak, że są to tylko odgłosy kozy, przypominając sobie wyczuwalne na szlaku dziwne kozie zapachy. Ponadto, stada dzikich kóz widziałem już w tych okolicach więcej niż raz. Tylko nie deszcz! Kiedy przychodzi czas na wyjście na górne partie Paparoa Range, okazuje się, że z niezapowiedzianą wizytą przyszedł deszcz. Jest na tyle silny, iż postanawiam, że jeżeli nie przejdzie w ciągu 30 minut, zawrócę do samochodu. Nie chcę przez następne cztery godziny chodzić w deszczu bez osłony drzew w temperaturze 2 stopni Celsjusza. Na szczęście deszcz ustaje i widać lekko rozrzedzające się chmury. Idę więc na szczyt Mt Watson, aby stamtąd poczynić dalsze obserwacje pogodowe. Po dotarciu do wierzchołka (1102 m n.p.m.) o godzinie 12:30, oceniam, że otaczające mnie zachmurzenie nie powinno sprawiać więcej problemów. Moje obserwacje okazują się prawidłowe, ponieważ do końca dnia deszcz pada tylko przelotnie i to w nikłych ilościach. Rozglądając się ze szczytu, poza chmurami trudno nie zauważyć też znajdującej się w dolinie i na przeciwległym zboczu kopalni. Wzdłuż Paparoa Range Dzięki wysokim trawom porastającym grzbiet górski Paparoa Range spodnie mam już mokre w 90%. Ponadto, w kilku miejscach wspomagam się mokrą roślinnością przy wchodzeniu na jeden z wielu wierzchołków. W efekcie marzną mi ręce, ale jest to tylko chwilowa niedogodność. Od wyjścia z lasu jako taka ścieżka nie istnieje. Tak więc wyznaczam sobie drogę sam, idąc od jednego pomarańczowego pręta do drugiego. W końcu mam widoki, ograniczone co prawda znacznie przez chmury, ale mi wystarczają. Chmury przychodzą i odchodzą. Poza chwilowym okienkiem z widokiem na rzekę Grey River i Point Elizabeth widzę jedynie pasmo gór Paparoa Range. Croesus Knob Pod wierzchołek Croesus Knob, zwiastujący zbliżające się miejsce noclegu, doszedłem w okolicach godziny 14:30. Odtąd idę po uformowanej skalnej ścieżce, choć pełnej śniegowej ciapy i dużych ilości wody. Po drodze spoglądam w górę masywu, gdzie zauważam porzuconą przez górników konstrukcję, podobna znajduje się też na poniższym zboczu. Z tego, co udało mi się ustalić, są to najprawdopodobniej pozostałości po kolejce linowej służącej do transportu kruszywa. Ścieżka zakręca i prowadzi na drugą stronę masywu (wchodzę na krótki szlak o nazwie Croesus Knob), po czym wiedzie w dół, gdzie krzyżuje się z Croesus Track. Według tablicy informacyjnej zostaje mi do schroniska jedyne 30 minut przechadzki. Przechadzki, ponieważ odtąd szlak jest już pierwszej jakości, bezustanne spoglądanie pod nogi nie jest więcej wymagane. Przed dojściem do schroniska spotykam się jeszcze z fotogenicznym, acz nieco niepokojącym widokiem pola pełnego martwych drzew. Poniżej Ces Clark Hut wchodzę również na chwilę do Croesus Top Hut. Podczas depresji lat 30′ ubiegłego wieku mieszkali w nim zatrudnieni przez rząd górnicy. Czas się wysuszyć Kiedy wchodzę do Ces Clark Hut około godziny 16:00, zastaję w niej dwóch fotografów z Christchurch. Oczekują oni na bezchmurne niebo podczas wschodu słońca dnia następnego. Tak małym towarzystwem jestem usatysfakcjonowany. Jednak nie na długo, ponieważ po godzinie nawiedza nas grupa 13 członków wycieczki z University of Florida. W Nowej Zelandii uczą się na temat ochrony zagrożonych gatunków zwierząt. Podczas tego trekkingu skupiają się na kiwi, których w okolicy jest podobno osiem. Dowiaduję się, że utrzymanie takiego nielota przy życiu to koszt oscylujący w okolicach 10 tys. dolarów. Przed pójściem spać, wyglądam jeszcze na zewnątrz i oglądam gwiazdy na oczyszczonym z chmur niebie oraz ledwo widoczne światła Blackball. Ciepły śpiwór, merinoskie kalesony i grube dresy okazują się przegięciem. Przez pół nocy pocę się, będąc zbyt leniwy, aby zdjąć z siebie którąś z warstw. Dodatkowo budzi mnie ciągłe chrapanie, dokładanie drewna do kominka i wiercenie się reszty ekipy na niewygodnych materacach. Mimo wszystko wstaję wyspany przed wschodem słońca i urządzam własny koncert w trakcie pakowania się i przygotowywania śniadania. Wychodząc, żegnam połowę rozbudzonego towarzystwa. Powrót do samochodu Na zewnątrz, jeszcze w półmroku, wita mnie lekki opad mokrego śniegu, który później przeradza się w deszcz. Przez piętnaście minut schodzę po odkrytym zboczu, aby dotrzeć z powrotem do lasu. W tym momencie jestem pewny, że decyzja o wejściu pod górę wzdłuż Mt Watson Route była prawidłowa. Zaoszczędziła mi ona dużego rozczarowania, jakie czekałoby mnie, gdybym poruszał się jedynie po Croesus Track. Droga w dół okazuje się bardzo łatwa. Nie dość, że w dużej części prowadzi szeroką na dwa metry ścieżką, to na dodatek łagodnie opadała w dół. Z uwagi na moje nieraz kapryśne podczas zejść kolana, jest to jednak plus takiego zejścia. Co prawda, idąc w dół, można zboczyć kilka razy ze szlaku, aby obejrzeć pozostałości dawnej kopalni, jednak ja pominąłem te atrakcje, spiesząc się na popołudniową zmianę w pracy. I tak dojście ze schroniska do parkingu zajmuje mi niecałe trzy godziny.

Zwiedź Aoraki Mount Cook National Park, jedną z najpiękniejszych części Nowej Zelandii, z dużą szczyptą adrenaliny. Poniżej opisuję niezwykle widowiskową trasę alpinistyczną, która poprowadzi Cię przez strome i kruche zbocza Alp Południowych, lodowiec na płaskowyżu Annette Plateau i popularne schronisko górskie Mueller Hut. Doświadcz dużej ekspozycji w górach, w których swoją przygodę z alpinizmem zaczynał sam Sir Edmund Hillary – pierwszy zdobywca Mt Everest. ILE CZASU ZAJMUJE PRZEJŚCIE TRASY NA ANNETTE PLATEAU? ⌛ Przejście całej trasy to mniej więcej 14 godzin i 15 km. Możesz oczywiście spędzić noc na szlaku (o czym dalej). Czas przejścia poszczególnych odcinków trasy: 1 godz. przejście po szlaku Red Tarns Track. 40 min z Red Tarns na grań Sebastopol. 4 godz. przejście grani do stromego żebra góry Mt Annette. 01:40 godz. przejście żebrem na Mt Annette. 4 godz. z Annette Plateau do Mueller Hut. 3 godz. z Mueller Hut do Aoraki/Mount Cook Village. TRUDNOŚĆ WYPRAWY NA ANNETTE PLATEAU 💪 Trasa jest bardzo trudna i przeznaczona dla osób doświadczonych w poruszaniu się po nieoznakowanym terenie. Wymagana duża sprawność i wytrzymałość fizyczna, przynajmniej podstawowych umiejętności wspinaczkowych. 🧗 Trudność przejścia żebra tuż pod Mt Annette wyceniona jest na II, 2+ (w skali New Zealand Alpine Grades), natomiast crux w skali wspinaczkowej na Grade 8 (EWBANK). Ósemka, czyli I-II w skali Kurtyki, może i śmieszy na ściance, ale w górach, kiedy sypie nam się prawie każdy chwyt, a pod nogami śnieg, śmiech szybko z twarzy znika. ⤵️ Jeśli interesuje cię wycieczka na Annette Plateau, ale nie czujesz się na siłach, aby pokonać samemu tej trasy, łatwiejszą opcją będzie przejście tam z Mueller Hut i z powrotem, bez potrzeby wspinaczki po żebrze. Początek szlaku prowadzi po Mueller Hut Route. ⛑️ Ewentualnie można wynająć przewodnika ze sprzętem, który przejdzie z tobą trasę – np. Alpine Guides. 📏 Różnica wysokości – ok. 1495 m między najniższym i najwyższym punktem trasy. 🚸 Trasa od Mt Cook Village przez Annette Plateau do Mueller Hut jest w ogóle nieoznaczona. Warunki na trasie zależne są od pogody: ☀️ Latem – Bardzo krucha skała (kask obowiązkowy), często duża ekspozycja, przejście po lodowcu. Mocno zalecana lina do asekuracji i ewentualnie kilku zjazdów (osobiście nie zabrałem jej ze sobą, ale nie wiedziałem też do końca, w co się pakuję, idąc ponownie, na pewno spakowałbym ją do plecaka). Nawet latem może występować śnieg, zabierz ze sobą raki i czekan. ⛄ W miesiącach zimowych – śnieg, lód, zagrożenie lawinowe (przed wyjściem w góry należy odwiedzić/zadzwonić do Aoraki/Mount Cook National Park Visitor Centre, aby zapytać o warunki panujące w górach. Dużą wiedzę mają lokalni przewodnicy z Alpine Guides, warto podpytać się również ich o trasę). Zabierz ze sobą kask, rak, czekan i lawinowe ABC. ✋ Zdecydowanie odradzam samotnej wspinaczki tą drogą. Przeczytaj moją relację z przejścia tej trasy poniżej❗ NOCLEG W TRAKCIE WYCIECZKI ⛺ W trakcie przejścia nocleg w namiocie możesz urządzić sobie na Annette Plateau (na lodowcu) bądź w schronisku Mueller Hut (wymagana rezerwacja). MAPY AORAKI MOUNT COOK NATIONAL PARK 🗺 Tutaj znajdziesz bardzo dobrej jakości mapę topograficzną online całej Nowej Zelandii, w tym Aoraki Mount Cook National Park – możesz ją wydrukować lub zapisać w pliku pdf. 📍 Lokalizacja początku trasy. DODATKOWE INFORMACJE 🚾 Na trasie, jedyna toaleta ulokowana jest przy Mueller Hut. 🚿 W schronisku Mt Cook Village Public Shelter można skorzystać z toalety i wziąć prysznic (odpłatnie, prysznice zamykane poza sezonem letnim). ⚠️ Strona z informacjami dot. zagrożenia lawinowego 📖 Broszura informacyjna na temat szlaków w Parku Narodowym Aoraki/Mount Cook 📞 Namiary na Aoraki / Mount Cook National Park Visitor Centre 🎥 Oficjalny materiał wideo dotyczący szlaku Mueller Hut Route i bezpieczeństwa na nim MOJA RELACJA Z PRZEJŚCIA TRASY NA ANNETTE PLATEAU Początki bywają łatwe Wspinaczkę zaczynamy od podejścia wzdłuż Red Tarns Track. Po dojściu do stawów schodzimy na prawo poza szlak i podążamy wzdłuż zbocza, stale podchodząc lekko do góry, aż docieramy do rumowiska pod przełęczą przy punkcie “1422” (oznaczony na mapie topograficznej). W tym momencie zaczynamy piąć się na grań Sebastopol. Podejście rumowiskiem nie należy do przyjemnych. Cieszymy się, że nie padają na nie jeszcze promienie słońca, przez co jest częściowo związane. Większość tego sypkiego odcinka przemierzamy brzegiem po roślinności. Wzdłuż grani Dostawszy się na grań, zaczynamy iść w kierunku Mt Annette. Z początku grań pokryta jest roślinnością i nie jest wymagająca, jednak już tutaj trzeba zachować ostrożność. Przechodzimy kolejną przełęcz i zaczyna pojawiać się znacznie więcej skały. Od tego momentu musimy zacząć kombinować, aby znaleźć bezpieczną drogę przejścia grzbietu. Jak nie górą to może w dół i bokiem albo z drugiej strony. Jeżeli w tym momencie musisz użyć liny, najprawdopodobniej istnieje lepsza droga, bądź brak ci jeszcze górskiego doświadczenia i lepiej zawrócić, bo będzie już tylko trudniej i niebezpieczniej. To jest trasa, która wymaga pełnego poświęcenia dlatego jeśli nie czujesz się na siłach lub panikujesz, lepiej nie pakować się w kabałę. W eksponowanych momentach, których przybywa z każdym krokiem, wszystkie chwyty czy stopnie dokładnie sprawdzamy, upewniamy się, że się nie ruszają (skała staje się coraz kruchsza). Nieopodal żebra prowadzącego na Mt Annette nawet latem możemy napotkać śnieg, przygotowani bądźmy więc na użycie raków i czekana. Czas na decyzję Po dojściu do żebra, 150-metrowego cruxa całej drogi, możemy zdecydować się na przejście nim na wprost lub po którejś z jego stron: 1. Na lewo przez zaśnieżone zbocze nad Sawyer Stream, którym dostaniemy się do krawędzi Annette Plateau, ok. 300 m na południe od szczytu Mt Annette. Przed podejściem należy ocenićr yzyko lawinowe (trudność II, 2 w skali New Zealand Alpine Grades). 2. Na prawo po pokrytym śniegiem stromym zboczu (goła skała późnym latem) prowadzącym do Annette Plateau na północ od Mt Annette (trudność II, 2+ w skali New Zealand Alpine Grades). Opisy dwóch powyższych dróg zaczerpnięte są z przewodnika dla alpinistów (Aoraki – Tai Poutini, Aguide for mountaineers; autor Rob Frost; wyd. NZAC Guidebooks; 2018 r.). Warto dodać, że jeśli w tym momencie zdecydujemy nie zawracać i podejść na Mt Annette, a nie mamy ze sobą liny, odwrót będzie niemożliwy bądź BARDZO NIEBEZPIECZNY. Nawet mając zesobą linę, biorąc pod uwagę jakość skały, opcja zjazdu może okazać się równie ryzykowna. My wybieramy drogę na wprost. Od początku jest ciekawie, idziemy zygzakiem, szukając najbezpieczniejszej drogi, nie zawsze wychodzi. Najważniejsze jest zachowanie zimnej krwi, skupienie i zaniechanie pośpiechu. Wspinaczka jest bardzo powolna, niemożliwe jest poruszanie się do góry równocześnie z partnerem, kamienie bezustannie spadają spod moich nóg, nieraz muszę coś zepchnąć w dół. Kompanka ukrywa się z boku za głazami, kiedy ja badam teren. Sztywne buty i doświadczenie we wspinaczce skalnej bardzo się tu przydają. Ostatnie 10-15 minut dzielące nas od Mt Annette okazuje się najtrudniejsze, dzięki nasypanemu kilka dni wcześniej śniegu, jest ślisko. Końcówka wydaje się wręcz pionowa, wszystko osuwa się pod moim ciężarem, nie czuję pewności chwytów. Nawet ostatni ruch sprawia mi trochę problemów i czuję wyraźnie napływający strach. Na szczęście wpadam na pomysł użycia czekana, który zaczepiam o kamień znajdujący się na płaskim już powyżej terenie. Wgramolenie się na górę przynosi dużą ulgę. Po zlodowaciałym plateau Zakładamy raki i już odprężeni szybciutko podchodzimy na pobliski zaśnieżony szczyt Mt Annette. Za moment schodzimy trochę niepewnie na lodowiec pokrywający Annette Plateau. Są to nasze pierwsze kroki na jakimkolwiek lodowcu. Nieco dalej widzimy szczeliny, wydają się całkowicie niewinne, ale nie wiemy, co o nich myśleć i wpierw podążamy w dół brzegiem, wzdłuż znajdującego się powyżej na prawo łańcucha górskiego. Niedługo jednak coraz głębsze szczeliny brzeżne między lodowcem i skałą powodują, że decyduję się przejść środkiem lodowca. Staram się chodzić po lodzie i jak najmniej po śniegu, pod którym nie wiem co się kryje. Przeskakujemy przez kilka niegroźnych szczelin, schodząc do końca plateau. Kamień na kamieniu Kiedy śnieg i lód ustępują znów kamieniom, zdejmujemy raki i chowamy je wraz z czekanami do plecaków. Na zbocza Sealy Range, sąsiadujące w dole z lodowcem Mueller Glacier, przebiegamy szybko przez mało bezpieczny rów, do którego z obydwu stron bez przerwy spadają kamienie. Tutaj rozpoczyna się łatwiejsza część drogi choć trochę monotonna i zajmująca więcej czasu niż z początku nam się wydaje. Rumowiska mniej lub bardziej sypkie, z kilkoma stromymi momentami, urozmaicone są miejscami, gdzie skaczemy między wielkimi głazami. W poszukiwaniu Mueller Hut Po zbliżeniu się do Mt Ollivier i konsultacji z mapą wybieramy drogę do Mueller Hut. Nie udaje nam się jednak znaleźć łatwego przejścia bezpośrednio do chaty. Szukając go, znosi nas w dół zboczy, gdzie zmęczeni idziemy po przyjemnych pomarańczowych płytach skalnych naokoło chaty. W końcu wymęczeni, myśląc że nigdy nie dotrzemy na upragniony wydeptany szlak, znajdujemy go. I tak przy zachodzie słońca, spowolniwszy kroku, z obolałymi kolanami, schodzimy do wioski. JAK ZADBAĆ O BEZPIECZEŃSTWO W AORAKI MOUNT COOK NATIONAL PARK? ☎️ W związku z brakiem zasięgu sieci komórkowej w większości Aoraki/Mount Cook National Park, wychodząc na mało uczęszczany lub eksponowany szlak, zaleca się zabranie ze sobą urządzenia typu Garmin Inreach lub Iphone z funkcją „Emergency SOS via satellite” (dostępna od modelu iPhone 14). Umożliwiają one kontakt ze służbami ratowniczymi za pomocą satelity. 🩺 Będąc w Nowej Zelandii na wakacjach, nie zapomnij o zakupie dobrego ubezpieczenia, które pokryje np. ewentualne koszty leczenia i ewakuacji przez służby ratownicze. ⚠️ Przed wyjściem na szlak, gdzie nie ma zasięgu sieci komórkowej, który jest eksponowany, mało uczęszczany, którym będziesz przemierzał kilka dni lub na którym będziesz sam, warto zostawić wypełniony plan wycieczki zaufanej osobie. 💊 Zabierz ze sobą podstawową apteczkę na wypadek mniejszych i większych kontuzji – przeczytaj o tym co warto spakować do plecaka na stronie lokalnej organizacji górskiej. JAKIE INNE SZLAKI POWINIENEM ODWIEDZIĆ W AORAKI MOUNT COOK? 🥾 Aoraki Mount Cook National Park oferuje kilka naprawdę dobrych szlaków, takich jak Hooker Track, czy Ball Hut Route, także jeżeli masz czas, warto przejść kilka z nich. Więcej informacji na temat zwiedzania Aoraki Mount Cook National Park znajdziesz w moich artykułach tutaj 👈

Marian Lake Track to jeden ze szlaków często wybieranych przez osoby zwiedzające Fiordland i podróżujące w kierunku Milford Sound. Główne powody, dla których warto wybrać się na tę pieszą wycieczkę, są dwa. Po pierwsze, duże wrażenie robią wartkie wody Marian Creek z kilkoma imponującymi swoją siłą wodospadami (już 10 min drogi od parkingu). No ale największą atrakcją jest kulminacja szlaku w postaci wiszącej doliny ze sporych rozmiarów jeziorem Lake Marian otoczonym stromymi szczytami gór, które wyglądają szczególnie pięknie poprószone śniegiem. PODSTAWOWE INFORMACJE O LAKE MARIAN TRACK 🕒 Do przejścia jest ok. 6 km szlaku, co zajmie wam mniej więcej 3 godziny (tam i z powrotem). 💪 Szlak jest częściami lekko wymagający, poziom jego trudności wyceniony jest na średni. Na szlaku są miejsca, gdzie trzeba wspinać się, przytrzymując się kamieni i korzeni drzew. 🌧️ Wychodząc na szlak, przygotujcie się na mokre warunki. Po opadach deszczu, z dużym prawdopodobieństwem, środkiem szlaku płynął będzie strumień wody. ☃️ Szlak otwarty jest cały rok, jednak zimą i wiosną (czerwiec-październik) mocno odradza się chodzenie wokół stawu, w związku ze sporym zagrożeniem zejścia lawiny. 🚾 Toalety znajdują się przy parkingu oraz chwilę przed dojściem do jeziora Lake Marian. 🌐 Link do oficjalnej strony szlaku. 📞 Wszelkie pytania dotyczące szlaku najlepiej kierować do Fiordland National Park Visitor Centre. MAPY FIORDLAND NATIONAL PARK 🗺 Tutaj znajdziesz dostęp do mapy topograficznej całej Nowej Zelandii, w tym Fiordland National Park – możesz ją wydrukować lub zapisać w pliku pdf. 🚶🏿 Ślad szlaku w aplikacji AllTrails. 📍 Lokalizacja początku szlaku.